ആദ്യത്തെ ചോദ്യം അവസാനത്തെയും

അന്ന് മാലാഖമാർക്ക് ചോദിക്കാനുള്ള അവസരം കൊടുത്തത് എന്തിനായിരുന്നു? തീരുമാനം പരിപൂർണ്ണമായും സാക്ഷാൽ ദൈവത്തിൻ്റേതായിരിക്കെ, ‘ഭൂമിയിൽ രക്തം ചിന്തുകയും നാശം വിതക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എന്തിന്’ എന്ന ചോദ്യം തൻ്റെ സിംഹാസനത്തിന് മുമ്പിൽ ഉയരാൻ ദൈവം അനുവദിച്ചതിൻ്റെ പൊരുളെന്താണ്? മാലാഖമാരുടെ ചോദ്യത്തിൽ തന്നെ അതിൻ്റെ ഉത്തരവുമുണ്ട്. ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശം ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ താളമാണെന്ന സന്ദേശമാണത് നൽകുന്നത്. ചോദ്യങ്ങൾ തീർന്നാൽ പിന്നെ, ഈ പ്രപഞ്ചം ഇതുപോലെയില്ല എന്നും അത് പഠിപ്പിക്കുന്നു. ചോദ്യം തന്നെ ഉത്തരമായിത്തീർന്ന, മനോഹരമായ ആ സമയസൗന്ദര്യത്തിലാണ് മനുഷ്യൻ്റെ പിറവി സംഭവിക്കുന്നത്. ഭൂമിയിലെ പ്രതിനിധി ആകാശത്താണ് പിറക്കുന്നത് എന്നത് മറ്റൊരു മഹാൽഭുതം! (ഇപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലും ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതട്ടെ). പിന്നീടങ്ങോട്ട്, ചോദ്യങ്ങളും അന്വേഷണങ്ങളും ഉയർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവയുടെ ഉത്തരത്തിൽ നിന്ന് ഇക്കാണുന്ന ലോകവും നാഗരികതയും വളർന്നു വരികയും ചെയ്തു.

ഭൂമി ആകാശത്തോട് ചോദിച്ച ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമായിരുന്നു, ആകാശം ഭൂമിയെ ചുംബിച്ച ദൈവത്തിൻ്റെ വെളിപാടുകൾ. കാലത്തിൻ്റേയും മനുഷ്യരുടെയും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകിക്കൊണ്ട് മാലാഖമാർ ഭൂമിയെ പുണർന്ന വേളകളാണ്, യഥാർത്ഥ വസന്തകാലം. ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായതു കൊണ്ടാണ് ആ വസന്തങ്ങളത്രയും സംഭവിച്ചത്. സത്യവേദത്തിൻ്റെ പാഠഭാഗങ്ങളിലുടനീളം നിരവധി ചോദ്യങ്ങൾ കാണാം, ഉത്തരങ്ങളും. ചോദ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ ഭയക്കാത്ത പ്രവാചകൻമാരെയാണ് വേദഗ്രന്ഥം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ജീവിതം കൊണ്ട് അവർ നൽകിയ ഉത്തരങ്ങളാണ് മരുഭൂമിയെ കുളിർപ്പിച്ചതും തളിർപ്പിച്ചതും.

അതുകൊണ്ട്, വേദഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ അനുയായികളേ, കാലമുയർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളുമായി നിങ്ങൾ ലോക സഞ്ചാരത്തിനൊരുങ്ങൂ. പട്ടിൽ പൊതിഞ്ഞ വേദപുസ്തകമല്ല, മണ്ണിൽ വിരിഞ്ഞ ആശയാവിഷ്കാരമാണ് ലോകം കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഇന്ന്, അടച്ചുപൂട്ടിയ ലോകത്തിൻ്റെ അകത്ത് വിങ്ങുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ, പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്ന കോവിഡാനന്തര കാലത്ത് ശരിയായ ഉത്തരങ്ങൾ ബിഗ് സ്ക്രീനിൽ കാണിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം! കണ്ടില്ലേ, അതും ചോദ്യമാണ്!

ശരീരത്തിൽ ജീവനുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു വ്യക്തി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് പറയാനാകുമോ? ആൾക്കൂട്ടമുണ്ട് എന്നതുവെച്ച് മാത്രം ഒരു സമൂഹം ജീവസ്സുറ്റവരെന്ന് വിശേഷണത്തിന് അർഹരാകുമോ? സ്വല്പം ചിന്തിച്ചാൽ ഇല്ല എന്നേ നമുക്ക് മറുപടി പറയാനാകൂ. ജീവനുള്ള വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹത്തിൻ്റെയും ലക്ഷണങ്ങളിൽ പ്രധാനമാണ് അവർ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത്! അതെ, ചോദ്യങ്ങൾ പലതിൻ്റെയും പ്രഖ്യാപനങ്ങളാണ്. ചില ചോദ്യങ്ങൾ സ്വയം തന്നെ ഉത്തരങ്ങളാകുന്നു! ധീരനെയും ഭീരുവിനെയും വേർത്തിരിക്കുന്ന അടയാളങ്ങളിൽ ഒന്ന് ചോദിക്കാനുള്ള ശേഷിയാണ്. ‘വാങ്ങൽ ശേഷി’ സാമ്പത്തികമാണെങ്കിൽ, ‘ചോദ്യശേഷി’ ചിന്താ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെയും ജനാധിപത്യ ബോധത്തിൻ്റെയും നിദർശനമാണ്.

ചിന്തയുടെ അനിവാര്യതാൽപര്യമാണ് ചോദ്യങ്ങൾ. ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ചോദ്യങ്ങളുണ്ടാകും. ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ചിന്തകളും. ചിന്തിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനങ്ങൾ സത്യവേദത്തിൽ ആവർത്തിച്ചു വരുന്നുണ്ടല്ലോ! പല വചനങ്ങളും അവസാനിക്കുന്നത്, ‘നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നില്ലേ’ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ്. അതും ചോദ്യമാണെന്ന് അടിവര! അഥവാ, ആ വേദസുക്തങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നേടത്ത് നിന്ന് നമ്മുടെ ചിന്തകളും ചോദ്യങ്ങളും ആരംഭിക്കണം എന്നർത്ഥം. ഇതെന്തൊരു ഗ്രന്ഥമാണെൻ്റെ ദൈവമേ!

ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടി നാം നടത്തുന്ന ബുദ്ധിയുടെ യാത്രയാണ് ചിന്തകൾ. ചോദ്യങ്ങൾ പാടില്ലെന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നതെങ്കിൽ, ചിന്തിക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന വേദവചനങ്ങൾ റദ്ദ് ചെയ്യുകയാണ് നിങ്ങൾ. ഇനി ചോദ്യങ്ങളെ നിങ്ങൾ ഭയക്കുന്നുവെങ്കിൽ വൈജ്ഞാനിക ദാരിദ്ര്യം നിങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നുവെന്നാണർത്ഥം. ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നവരോട് നാം അസഹിഷ്ണുക്കളാകേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ, സംഭവിക്കുന്നത് മറിച്ചാണ്. ചിലർക്ക് ചോദ്യങ്ങളെ ഭയമാണ്. ചോദ്യ ശരങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ തകരുന്നതായിരിക്കും അവരുടെ അധികാരസ്ഥാനങ്ങളും മിനുക്കിയ മുഖങ്ങളും. അതുകൊണ്ടാണവർ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അവസരം നൽകാത്തത്. ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടാൻ ചങ്കുറപ്പുള്ള അധികാരികളുണ്ടോ, അവർക്ക് ഭയക്കാനും ഒളിക്കാനും ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല. നിരന്തരം ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു പോരാട്ടമാണ്.