മനുഷ്യ ഭാഷയാണ് എല്ലാ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടേതും
ഈ ലോകത്തിന്റെ നിഗൂഢതകള്‍ക്ക് പിന്നിലൊരു പരാശക്തിയുണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് മനുഷ്യരിലെ ബഹുഭൂരിഭാഗവും. ആ ആദിമ ശക്തിയോട് മനുഷ്യകുലത്തിനുള്ള പ്രത്യക്ഷമായ ബന്ധത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവയാണ് വേദങ്ങള്‍. മനുഷ്യസ്രോതസ്സില്‍നിന്നല്ലാതെ ദൈവിക സ്രോതസ്സില്‍നിന്ന് ആശയ സ്വീകരണം നടത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവയാണ് വേദങ്ങള്‍. അന്തിമമായ വേദഗ്രന്ഥമാണ് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍. സ്വയം അത് അങ്ങനെ അവകാശപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു നിര്‍വചനമാണ് ഖുര്‍ആന്‍ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന ദര്‍ശനം. നീതി എന്ന ഒറ്റ അളവുകോല്‍ കൊണ്ട് മനുഷ്യ ജീവിതത്തെയും അതിന്റെ പശ്ചാത്തലങ്ങളെയും നിര്‍വചിക്കാന്‍ മനുഷ്യന് ശേഷി നല്‍കുകയാണ് ഖുര്‍ആന്‍ എന്ന് ഒറ്റവാക്കില്‍ ആ ദര്‍ശനത്തെ പരിചയപ്പെടുത്താം.
ദൈവികമായ വചന ഭാഷണങ്ങളുടെ മനുഷ്യ ഭാഷയാണ് എല്ലാ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടേതും. ധ്യാനാത്മകമായ ആലോചനയുടെയും ജ്ഞാന ശേഷിയുടെയും മികവ് കൊണ്ട് വായിക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ് എല്ലാ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളും. ആശയങ്ങളെ ആഴങ്ങളില്‍ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നുവെന്ന സവിശേഷതയാണ് വേദഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ക്കുള്ളത്. ഖുര്‍ആനെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കില്‍, വായിക്കുന്നവന്റെ വൈജ്ഞാനികവും അനുഭവപരവുമായ ശേഷികള്‍ കൊണ്ട് മാത്രം വെളിപ്പെടുകയും ആര്‍ജിതമാവുകയും ചെയ്യുന്ന ആന്തരിക വിജ്ഞാനങ്ങളാണ് അതില്‍ ഉള്ളടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ആഴങ്ങളില്‍ തിരയുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്ന ഈ ആന്തരിക വിജ്ഞാനങ്ങളെ വായിച്ചെടുക്കാന്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും സാധിച്ചുകൊള്ളണമെന്നില്ല. വായിക്കുന്നവരില്‍ എല്ലാവരിലും അത് സൃഷ്ടിക്കുന്ന ജ്ഞാന പരിസരങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി അവരുടെ വൈയക്തികമായ ശേഷികളെക്കുടി ആസ്പദിച്ചായിരിക്കും എന്ന് സാരം. ബുദ്ധിമാന്മാര്‍ക്കും ദാര്‍ശനികന്മാര്‍ക്കുമായി അത്തരം അറിവുകളെ ഖുര്‍ആന്‍ പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു എന്നും ഖുര്‍ആന്‍ തന്നെ പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്.1
ഖുര്‍ആനിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍നിന്ന് അതിന്റെ ദര്‍ശനങ്ങള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ആദര്‍ശങ്ങളിലേക്കും ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പരിസരങ്ങളിലേക്കും നിരന്തരമായി പുനഃപ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നതിലുടെയാണ് ഖുര്‍ആനികമായ വായനകള്‍ അവയുടെ സാക്ഷാത്കാരങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്നത്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്റെ അവതരണം പൂര്‍ണമായിട്ട് പതിനാല് നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പൂര്‍ത്തിയായിരിക്കുന്നു. പരമമായ സത്യത്തിലേക്കുള്ള വെളിച്ചവും ദിശയുമാണെന്ന അവകാശവാദമുയര്‍ത്തി വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു. ലോകാവസാനം വരെ, അതിന്റെ ഘടനക്കോ ആശയങ്ങള്‍ക്കോ യാതൊരു പരിക്കും പറ്റാതെ നിലനില്‍ക്കുമെന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയാണ് തലമുറകളിലുടെ സഞ്ചരിച്ച് ഖുര്‍ആന്‍ ഇതുവരെ എത്തിനില്‍ക്കുന്നത്. പതിനാല് നൂറ്റാണ്ടിലൂടെയുള്ള ഒരു വലിയ വായനാനുഭവത്തിന്റെ പിന്‍ബലം വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനുണ്ട്. ഈ വായനാനുഭവങ്ങള്‍ എല്ലാ കാലത്തും ഒന്നായിരിക്കാന്‍ ഏതായാലും സാധ്യതയില്ല. വായനയെന്ന അനുഭവത്തെ ഒരാള്‍ സമീപിക്കുന്നത് അനേകം അറിവുകളുടെയും ധാരണകളുടെയും പിന്‍ബലത്തിലാണ്. ജീവിതത്തില്‍ അറിവുകളും അനുഭവങ്ങളും വര്‍ധിക്കുമ്പോള്‍ നാം നടത്തുന്ന പുനര്‍വായനകള്‍ നവ്യമായ ഒരു ആശയ പരിസരത്തേക്കായിരിക്കും എപ്പോഴും നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുക.
പശ്ചാത്തലങ്ങളുടെ പിന്‍ബലങ്ങളില്‍നിന്ന് മാത്രമേ ഒരാള്‍ക്ക് ഏതൊരു വായനയെയും സമീപിക്കാന്‍ സാധിക്കൂ. പശ്ചാത്തലങ്ങള്‍ക്ക് മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകുമ്പോള്‍ വായിക്കപ്പെടുന്ന ആശയങ്ങള്‍ക്കും തദനുസൃതമായ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നു. ആ മാറ്റങ്ങള്‍ പുരോഗമനാത്മകമാണോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഒരു വായന പ്രസക്തമാകുന്നതും അത് നിലനില്‍ക്കുന്നതും. അങ്ങനെയല്ലാത്ത വായനകള്‍ക്ക് കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് അധികകാലം പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ സാധിക്കില്ല. അവ വളരെ വേഗം തിരസ്‌കരിക്കപ്പെട്ടുപോകും. ഖുര്‍ആനെപ്പറ്റി പറയുകയാണെങ്കില്‍ മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹികമായ വിജ്ഞാനങ്ങളുടെ പരിധികള്‍ വ്യത്യസ്തമാകുംതോറും, അഥവാ പശ്ചാത്തലങ്ങള്‍ പുരോഗമിക്കുംതോറും ഖുര്‍ആന്റെ ഓരോ ആശയത്തിനും കൂടുതല്‍ ആഴങ്ങള്‍ കൈവന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. എക്കാലത്തും നിലനില്‍ക്കുന്നതാണ് ഖുര്‍ആനിക വായനയെന്ന് നാം അവകാശപ്പെടുമ്പോള്‍ വായനയില്‍ സംഭവിക്കേണ്ട കാലികമായ പുരോഗമനാത്മകതയാണ് അത് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.