ഖുര്‍‌ആന്‍ ദൈവത്തിന്റെ നിത്യ സാന്നിധ്യം- ഒ.വി. ഉഷ (കവയിത്രി)
വളരെ ചെറിയ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിന് ചെറിയൊരു മുസ്‌ലിം പശ്ചാത്തലമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ, ഏട്ടന്‍, ചേച്ചി, ഇവരുടെയൊക്കെ സംഭാഷണങ്ങളില്‍ മലപ്പുറം, അരീക്കോട്, ക്ലാരി മുതലായ പ്രദേശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മകള്‍ കടന്നുവരാറുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണത്. അഛനോടൊപ്പം അവര്‍ അവിടങ്ങളിലുള്ള എം.എസ്.പി ക്യാമ്പുകളിലെ വസതികളില്‍ താമസിച്ചിരുന്നതാണല്ലോ. മുസ്‌ലിം സമ്പര്‍ക്കങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ പറഞ്ഞതൊന്നും ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ശരിക്കോര്‍മയില്ല. എനിക്കാ പശ്ചാത്തലം ഒട്ടുമറിയുകയുമില്ല. അഛന്‍ വിരമിച്ച ശേഷമാണ് എന്റെ ജനനം. എന്നിരിക്കിലും സംഭാഷണങ്ങളിലെ സൗഹൃദഭാവം എന്നിലേക്കുപകന്‍ന്നു. മലബാറിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ പാചകരീതികളും അമ്മക്കു വശമായിരുന്നു. അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന നെയ്ചോറിന്റെയും പത്തിരിയുടെയും സ്വാദ് ഇപ്പോഴുമോര്‍ക്കുന്നു. നെയ്ചോറ് ഏട്ടന്റെ ഇഷ്ടവിഭവങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ‘കുട്ട്യേളല്ലേ നെയ്ചോറല്ലേ പയ്ച്ചിട്ടല്ലേ ബെയ്ച്ചോട്ടേ’ എന്നൊരു ഈരടിയും അമ്മ പറഞ്ഞു തന്നതോര്‍ക്കുന്നു. അതിനേക്കാള്‍ രസകരമായ ഒരു നാടന്‍ പാട്ടും അമ്മയില്‍നിന്ന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ‘അയ്യോന്റുമ്മാ എടങ്ങളി പെറ്റു’ /എന്തേ കുട്ടി?’ ‘പൂച്ചക്കുട്ടി’/ ‘ആരേ വന്നു’ ‘അങ്ങേലുമ്മ’/ ‘എന്തേ കൊടുന്നു?’ ‘ മത്തിത്തല. പൂച്ചകളോട് ഇഷ്ടമായിരുന്നത്കൊണ്ട് (ഇന്നും ഇഷ്ടമാണ്) എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.
ഇസ്‌ലാമിനോട് മാനസികമായി എന്നെ കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ച മറ്റൊരു ഘടകമുണ്ട്, എന്റെ അമ്മയുടെയും അഛന്റെയും വകയിലുള്ള മുസ്‌ലിം ബന്ധുക്കള്‍. അമ്മയുടെ അഛന്റെ സഹോദരിയുടെ മകന്‍ ആരുടെയോ പ്രഭാഷണം കേട്ട് ആകൃഷ്ടനായി ഇസ്‌ലാം മതം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. റസാക്കമ്മാവന്‍ എന്നുമായിരുന്നു ഞങ്ങളദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിരുന്നത്. ഏട്ടന്നും ചേച്ചിക്കുമായിരുന്നു ഈ അമ്മാവനോട് അടുപ്പം. അഛന്റെ വകയിലുമുണ്ടായിരുന്നു മതംമാറിയ ഒരു കസിന്‍ – ഇസ്മാഈല്‍ ചെറിയഛന്‍. ചെറിയമ്മ റഹ്മത്ത് തമിഴ് മുസ്‌ലിമാണ്. മകന്‍ സിറാജുദ്ദീന്‍. വളരെ സ്നേഹമുള്ള കൂട്ടത്തിലായിരുന്നു ആ കുടുംബം. ചെറിയഛനോടും കൂടുതല്‍ അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നത് ഏട്ടന്നും ചേച്ചിക്കുമായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ ആ കുടുംബത്തോടൊപ്പം നാലഞ്ചുദിവസം താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. എം.എക്ക് പഠിക്കുമ്പോള്‍ ദില്ലിയില്‍ നിന്ന് ഒരു അവധിക്കു വന്ന സമയത്ത്. ആലുവയില്‍ കുറച്ച് കാലം അവര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് അവര്‍ സേലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്ക് രക്തബന്ധമുള്ളവര്‍ കേരളത്തിലെയും തമിഴ്‌നാട്ടിലെയും മുസ്‌ലിം സമുദായത്തിലുണ്ട്. പലരെയും എനിക്കറിയില്ല. എന്നെ അവര്‍ക്കുമറിയില്ല എന്നേയുളളൂ. രണ്ടുമാസം മുമ്പ് എന്റെ ചേച്ചിയുടെ പേരമകന്‍ ആദിത്യ രവിശങ്കര്‍ ഒരു മുസ്‌ലിം പെണ്‍കുട്ടിയെ ജീവിതപങ്കാളിയായി തെരഞ്ഞടുത്തു എന്നുകൂടി പറയാനുണ്ട്.
കുട്ടിക്കാലത്തുതന്നെയാണ് സാഹിത്യം വഴിക്കുള്ള ഇസ്‌ലാം സ്വാധീനവും ഉണ്ടായത്. ഉറൂബിന്റെ (പി.സി കുട്ടികൃഷണന്‍) ഉമ്മാച്ചുവിന്റെ രൂപത്തിലാണതാദ്യം വന്നത് (ഞാന്‍ വായിച്ച ആദ്യ നോവലും അതു തന്നെ). അമ്മയുടെ വര്‍ത്തമാനത്തില്‍നിന്ന് ചെറിയ പരിചയം വന്ന മലബാറിലെ മുസ്‌ലിംകളുടെ ഭാഷ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞു. ബഷീറിന്റെ ന്റുപ്പൂപ്പാക്കൊരാനേണ്ടാര്‍ന്ന് എന്നതായിരുന്നു മുസ്‌ലിംസമുദായത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ രണ്ടാമത്തെ പുസ്തകം. ഇതില്‍നിന്ന് അന്നത്തെ ജീവിതരീതി മാത്രമല്ല വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കുറേ ആശയങ്ങളും മനസ്സിലായി (ഉദഃ ശജ്‌റത്തുല്‍ മുന്‍തഹായുടെ ഇല വീഴുന്നത്)
തസ്രാക്ക് എന്ന പാലക്കാടന്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയത്തില്‍ ചേച്ചി പഠിപ്പിക്കാന്‍ പോയതാണ് മറ്റൊരു സംഭവം. മുസ്‌ലിം സമുദായത്തില്‍പെട്ട കുറേ കുട്ടികള്‍ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുള്‍പ്പെടെ എല്ലാ കുട്ടികളുമായി നല്ല അടുപ്പമായി ചേച്ചിക്ക്, അതുവഴി തസ്രാക്കുമായും. തസ്രാക്കിലെ ഖാളിയാരും മൊല്ലാക്കയും മറ്റും വീട്ടില്‍ ഇടക്കിടെ കേള്‍ക്കുന്ന പേരുകളായി. ഏട്ടന്റെ സര്‍ഗവൈഭവത്തില്‍ വ്യക്തിത്വമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട് അവര്‍ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസ’ത്തിലും മലയാളസാഹിത്യത്തിലും ഇടം നേടുകയും ചോയ്തു. അങ്ങനെ സ്നേഹത്തിന്റെ പല വഴികളിലൂടെയുമാണ് ഇസ്‌ലാം എന്നെ സ്പര്‍ശിച്ചത്. മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ ശരാശരി ജിജ്ഞാസയുള്ള ആരെയുമെന്നപോലെ ലോകത്തെ സ്വാധീനിച്ച ആശയങ്ങളില്‍ താല്പര്യം വരികയും വായനയിലൂടെ പലതും പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഖുര്‍ആന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയുമായി പരിചയപ്പെടുന്നത് ആ താല്പര്യത്തിലാണ്. ഞാനേറെ ആദരിക്കുന്ന ഭഗവദ്ഗീതയെ സമീപിച്ചതുപോലെ വിനയത്തോടെയാണ് വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തെ സമീപിച്ചത്. ദില്ലിവാസത്തിന്റെ കാലത്തായിരുന്നു അത്. ദില്ലിയാണ് എനിക്ക് സൂഫിസത്തിലും സൂഫിസംഗീതത്തലും താല്‍പര്യമുണ്ടാക്കിയത്. അതിന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു. ദില്ലിയുടെ ഹൃദയത്തില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ വിഭജനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകള്‍ കിടക്കുന്നുണ്ട്. അതേസമയം അവക്കപ്പുറമുള്ള ഹിന്ദു മുസ്‌ലിം സാംസ്കാരിക സാമഞ്‌ജസ്യവും.